Τα τελευταία χρόνια σε ολόκληρο τον Ελλαδικό
χώρο υπάρχει μια συρρίκνωση, μια μείωση σε ότι αφορά τον αριθμό των μικρών
παιδιών που ασχολούνται με τον αθλητισμό και ειδικότερα με το άθλημα μας το
μπάσκετ. Ελάχιστα σωματεία δουλεύουν στις υποδομές και τα περισσότερα
προσπαθούν να τις εκμεταλλευτούν μόνο εισπρακτικά.Από αγωνιστικής πλευράς παρατηρούμε ότι όλο και
λιγότερα ταλέντα αναδεικνύονται, ενώ ο συναγωνισμός είναι μικρότερος και το
επίπεδο πλην ελαχίστων εξαιρέσεων είναι χαμηλό.Με απλή και μόνο παρατήρηση μπορεί να
διαπιστωθεί η ανυπαρξία συνολικού προπονητικού στόχου, αλλά και μια ασάφεια που
επικρατεί γύρω από την στρατηγική και τακτική του αθλήματος με αποτέλεσμα να
αναπαράγονται προπονητικές λογικές που καμία σχέση δεν έχουν με τον στόχο και
τις ηλικίες ανάπτυξης.Η μόνη σοβαρή, προγραμματισμένη και υπεύθυνη
προσπάθεια που υπάρχει στο χώρο του μπάσκετ σήμερα με αποκορύφωμα τις επιτυχίες
των Εθνικών μας Ομάδων είναι το πρόγραμμα ανάπτυξης της Ε.Ο.Κ.. Είναι ένα σωστά δομημένο και οργανωμένο
πρόγραμμα που οφείλει και είναι σε θέση να παράγει έργο και φυσικά να προβλέπει
και να υπολογίζει με ακρίβεια όλες τις φάσεις της πορείας ανάπτυξης του
αθλήματος. Επίσης να καλύπτει πλήρως τόσο τις προσδοκίες του χώρου, όσο
και τον κύριο δικαιούχο που είναι πρωτίστως οι επίλεκτοι αθλητές του
προγράμματος ανάπτυξης, οι οποίοι αργότερα θα στελεχώσουν τις Εθνικές ομάδες.Με δεδομένο όμως τον νέο σχεδιασμό των
Πανευρωπαϊκών πρωταθλημάτων μικρών ηλικιών είμαστε υποχρεωμένοι να προβούμε σε
μια αναδιάταξη του λειτουργικού σχεδιασμού του αναπτυξιακού προγράμματος, και να
εντάξουμε σ’ αυτό τα Κλιμάκια Ανάπτυξης Πόλεων (Παμπαίδων – Παγκορασίδων).
